• 8:06pm

  وقتی ایده ال گرا بودم نترسیدم .. خواستم در رویاهایم جهان را بیافرینم ... مثل همون تصویری که تو ذهنم داشتم ... اونقدر پیش برم که سرزمینی به وسعت بزرگتر از جهانی که می شناختم داشته باشم ... هیچ موقع نترسیدم که رویاها به حقیقت نرسن یا چرا باید اینجوری باشه ... نلرزیدم فقط با خودم گفتم این دنیای منه ... چیزی که حق دارم تو زندگی تا زمانی که زنده هستم و از وقتی خودمو شناختم با خودم داشته باشم ... سالها گذشت و افتان و خیزان زیادی تو زندگیم اتفاق افتاد .. دونستم که ارزو ها تحقق نیافتند ... مردم می گن بنظر خیلی با تجربه به نظر میام اما من فقط دونستم که چی ها رو تو محاسباتم وارد نکردم ... و چیارو باید تو هر چیزی وارد کنم ... و همیشه به ادمها سفارش می کنم .. با ارزو هاتون زندگی کنید نترسید که هیچ اتفاقی نخواهد افتاد وقتی ارزو داشته باشی یاد خواهی گرفت که چیارو باید تو زندگیت وارد کنی و چیا مهم نیستند ... فقط چند سال کافیه .تا ابد . تا پرواز ابدی

دنیای گرفته

دنیای رجز خوانی از کشتی کج تا موزیک غرب و از رفتار های بچه های پایتخت نشین تا امروزه ادعاهای دیگر گویی هوادارانی برای خود پیدا کرده است امروز می بینم کسی خودش را بهترین نوازنده گیتار ایران دیگری خودش را بنیانگذار در خاورمیانه و سومی هم از بی بدیل بودن خود حرف ها می زنند ... ایا واقعا معیار و ملاکی هست ؟ ... یا مثل موسیقی های رپ که شروع نکرده می گه همتون جوجه هستید بیایید این میکروفونو از دست من بگیرید !!! فقط رجز می خونن ... توی یک پستم که در خصوص قدرت نمایی و قدرت بود فک کنم مصداق هایی دیگری برای اون حرفام داشتم ... دنیای چشم در چشمی ما از همین جا ناشی می شود ... که هر کس سعی می کند بالاترین باشد و البته تا به امروز هم بنظر می اید کسی تا کنون در چنین جایگاهی قرار نگرفته است ... برای اینکه همه سراب و کذایی بوده اند ... امروز ماشین گران میخرند ولی این ماشین جواب گو نیست نمی دانند باید چه بکنند ! ... خانه ، تحصیلات ، کتاب و اوازه ... اما همه اینها گویی مشت کردن هوا است ... همه چیز بر باد فنا است ... و اینجا تازه می فهمی که هنوز زندگی نکرده ای اما بنظر صاحب زندگی شده ای ... یکی از اشکالات مردم اینست که سعی می کنند ابتدا صاحب زندگی شوند تا زندگی کنند !... و با توجه به اینکه هرگز زندگی شان درست نبوده تا اخر عمر نه صاحب زندگی بوده اند و نه زندگی کرده اند ... هر چقد رکه بیشتر دقت می کنند لنگ بودن را بیشت راحساس می کنند و اینجاست که دنبال مقصر می گردند ... شوهر مقصر است خانواده مقصر است دولت مقصر است معلمان مقصر است فقر مقصر است امکانات مقصر است و همه و همه و همه مقصرند بجز خودشان !... گاهی خدا هم مقصر است ... و گاهی با توجه به تبلیغات وسیعی که از اومانیسم شده است حتی خود را مقصر می بینند ولی اینکه چرا واقعا مقصرند را نمی فهمند ... انچه توضیح می دهند شنیده ها و یا دگرفته ها از این وان و کتابهاست ! ... ولی خود به کشفی نرسیده اند !... از کس پرسیدم تو که زنجیر زن امام حسینی می تونی واقع کربلا را توضیح دهی ؟... و برای من از داستان حضرت زینب و سایه و پنجره گفت تا ... در این لحظه به او استاپ زدم که ایا داری انچه از نوحه ها شنیده ای را می گویی ؟ ایا کشفی داری که حرفت امای ترا داشته باشد ؟ ... و او جواب داد نمی داند ... پس اینکه تو در زندگی چیزی را توضیح بدهی که روزی شنیده ای با چیزی که خودت فهمیده ای تفاوت عمیق دارد . اما مردان بزرگ و تاریخ ساز متفاوتند انها راه خود را پیدا کرده اند بیل گیس درس را کنار گذاشت زیرا درس راه او نبود و امروز به جایی می رسد که برای دارندگان مدرک دکتری از بهترن دانشگاه ها نیاز میکند و ترجیح می دهد خودش تست بگیرد و به مدرک و گرید انها توجهی نمی کند شاید به این خاطر که ببیند ایا کسی که برایش قرار است کار کند هم جهت با او فکر میکند ؟ ایا واقعا در مسیر خود که مثلا تحصیل بوده است به بالاترین سطح یعنی دکتری رسیده است یا مثل فارغ التحصیلانی که با بالا بردن دانش سعی در استخدام و جیره خوری دارند در این مرتبه قرار دارند ... من مثالهای زیادی دارم از اینکه خیلی ها با کشف خودشان حتی بعد از چهل و پنجاه سالگی به موفقیت رسیده اند ... موفقیت انها سهم جزیی راه انهاست وگرنه انها بزرگنتر از این حرفها هستند که جایزه نوبل تا بزرگترین شرکتها و مارکتها را یا هنرمندان و پزشکان و مهندسان را در بر گیرد ... انها در مسر خود سعی کرده اند بهترین باشند حالا چه کسی بهترین است ؟ بیاد جمله ی دوستم افتادم که روزی صحبت شد که استاد شجریان ممنوع الصدا شد و او جواب داد هر کس دیگری بود الان سر به نیست شده بود ! .... باید خودتان باشید مسیر اشتباه شما را مصرف کننده و الت دست می کند ... شما را به خاطر پول خائن ، ظالم ، بی رحم و هر چیز دیگر که فکر میکند تربیت می کند ... نگذارید کسی که خودتان نیست تربیت شوید ... و انوقت راه ترا خواهد خواند .

جهان خواری ... جهان گیری

هنوز نمی دانم چقدر نیازمندیم ؟ هر کس به اندازه ای نیازمند است اما گویی بعضی ها بیشتر نیازمندند ... حرفم با همه اون هایی هست که با زیرکی و دزدی دست به غارت می زنند بقول دیالوگ های فیلم ها این دست عادت کرده ! .. بله واقعا دست عادت کرده است وگرنه بالاتر از این ماشینی که انها سوار می شوند شاید ماشینی نباشد گران قیمت ترین خانه والبته بین خودمان بماند هر کجای جهان باشند بیشتر از عرض شانه هایشان وسعت ندارند .. خوبی ثروت خوردن اینست که خانه ی ادم رابزرگتر می کند اما خود طرف بزرگ نمی شود وگرنه امروز بعضی ها به اندازه دایناسور بودند ... اگر به اندازه داشته ها یک نفر چاق یا قد بلند می شد یعنی مثلا برای هر یک ریال یک سانت قد می کشید انوقت من می توانستم توجیه بکنم که ترس از موجودات بزرگتر دیگر برای بقا باعث شده است که انها با بیر حمی دست به غارت بزنند اما مسئله اینجاست که هیچکس این گونه نیست ... ادم ها حسابشان بزرگ می شود نامشان بزرگ می شودماشینشان بزرگ می شود اما خودشان در همان اندازه اند !... لباس انها تغییر می کند اما این لباس در حمام بدردشان نم یخورد وان حمام بزرگ دارند ولی در اتوموبیلشان این وان بدرد نمی خورد ... همه چیز مثل سراب می شود که فقط در جای خودش لذتش وجود دارد ... اما این لذت بنظر من یک لذت عمیق نیست زیرا روحی زخم خورده است که این ثروتها انرا نمی تواند مداو کند ... یاد اولین دزدی اگر بیفتی  انگاه می فهمی که از چه حالی صحبت می کنم ... من اول دبستانم یادم است سر درس املا دیدم بغل دستی من کتاب را از کشوی میز کشید عقب و از روی ان نوشت ... من رویم را برگرداندم ... جایم را عوض کردم اما ردیف سوم نیمکت جلو و بغل دستی جدید من این کار را هم کرد ... من نیم نگاهی به کتابی که او واکرده بود انداختم اما روی دفتر املایم خوابیدم تا مبادا وسوسه شوم ... املا تمام شد اما من می خواستم به معلم بگویم که چه دیده ام ... اما دوستم یک جلد دفتر که فانتزی بود را نشانم داد و گفت این را به تو می دهم اگر نگویی .. من نگفتم نه به این خاطر که وسوسه جلد شدم بلکه به این خاطر بود که عاشق التماس کردنش بودم ... سر راه من جلد را گرفتم اما بعد از خداحافظی چیزی عذابم میداد سریعا کیفم را به پدرم دادم و دوان دوان تا مدرسه دویدم تا جلد را به دوستم پس بدهم و همین کار را کردم ... صحبتم اینست که یک نفر هر چقدر ثروتمند باشد ولی تنها می تواند زخم هایش را بپوشاند همان زخمی که با اولین خطا بر خود زد ... ثروت های بیکران دست این و ان زخم زدن به جامعه نیست زخم به خود است !... و اینجاست که من تفاوت زیادی بین ثروت ربودن با ثروت ساختن قایلم ... زیرا دزد دسترنج دیگران را می برد ولی ثروت ساز خود ثروت می سازد ... هنری فورد می گوید اگر تمام دارایی ام را همین الان از دست بدهم مطمئن باشید چند سال بعد همین قدر دوباره دارم !... بله او دارد زیرا چیزی را با خود دارد که هیچ ثروتمند دروغین دیگر ندارد ... هنری فورد خودش را دارد ... و تفاوت اینجاست که اگر دنیا با تمام زیبایی ها و امکانات و ثروت و دولتها در اختیار تو باشد ولی تو مال خودت نباشی تو فقیری ... بسیار فقیر ... امروز وقتی انگلیس یا امریکا از اخلاق صحبت می کند من بیشتر احساس می کنم که انها برای پوشاندن زخم های روح خودشان دارند تلاش می کنند ... زیرا استعمار و یغما انها را زخمی تر کرده است ... هر چقدر که دارند باز هم از اخلاق و انسانیت م یخواهند صحبت کنند ... میخواهند پیشتاز باشند ولی زخم عمیق تری دارد احساس می شود زخمی که با تیغ برنده تر از قبل دارد انها را می ازارد و ان توهم و دروغ به خویشتن است ... پس فردا زخمی ترش خواهم دید با همه ی دنیای که صاحبش حتی اگر شوند ولی شاید بدنبال پیری فرزانه بر  کلبه ای دوردست روند تا نور انها باشد ... اسکندر مقدونی قبل از مرگ از دهکدهه ایم یگذشت که اوازه پیری فقیدرا شنید پس قبل از عزیمت تصمیم بدیدار او گرفت ... گفتند کنا رودخانه است ... او در کنا ررودخانه پیر مردی عریان را دید که داردحما م افتاب می گیرد پس بالا سر او رفت و گفت ایا تو ان عارف هستی ؟ پیر مرد گفت اینگونه می گویند ..اسکند گفت من اسکندر هستم و  با لشکری بزرگ امده ام ولی دوست دارم درسی از تو یاد بگیرم ... پیرمرد گفت به کجا لشکر می کشی / گفت برای تصرف سرزمین شما و جهان ، پیرمرد پرسید بعد از ان چه خواهدشد ؟ - گفت : حاکم جهان خواهم شد -پیرمرد پرسید و انگاه ...؟ - اسکندر گفت انگاه ندارد دیگر حاکم می شوم و نسل من حاکم خواهد ماند - پیرمرد گفت دانستم - اسکندر گفت چرا چیزی نگفتی بگو تا هر چقدرزر بخواهی بپایت بریزم - پیرمرد پاسخ داد اگر چیزی بخواهم انرا انجام می دهی - اری - پیرمرد گفت لطفا از جلو من رد شو زیرا که سایه ات جلوی تابش افتاب را گرفته است ... اسکندر ناراحت شد و چون فکر کرد او ابله است رهایش کرد دریغا که چند روز بعد خود مرد .

تنهایم